Oorinfecties bij honden begrijpen: Drie verschillende soorten

Oorinfecties bij honden — gezamenlijk otitis genoemd — worden geclassificeerd naar locatie. Otitis externa treft het externe gehoorkanaal en is veruit de meest voorkomende vorm, goed voor het overgrote deel van de gediagnostificeerde gevallen. Het is over het algemeen het gemakkelijkst te behandelen en draagt, wanneer vroeg opgemerkt, een uitstekende prognose. Otitis media betreft het middenoor en ontwikkelt zich vaak wanneer een buitenoorinfectie wordt genegeerd of onvoldoende wordt behandeld. Het is pijnlijker en kan meer agressieve interventie vereisen, inclusief orale antibiotica of zelfs chirurgie. Otitis interna treft het binnenoor en is de meest ernstige vorm. Symptomen zijn onder andere ernstig evenwichtsverlies, hoofd kantelen naar de aangetaste zijde, onwillekeurige oogbewegingen (nystagmus), braken en in gevorderde gevallen blijvende doofheid. Dit stadium vereist onmiddellijke dierenartsenhelp.

Bepalen welk type uw hond heeft is onmogelijk zonder een goed dierenartsenonderzoek, daarom kunnen gissingen thuis Dangerous">gevaarlijk zijn — wat eruitziet als een eenvoudig extern oorprobleem kan zich al dieper hebben verspreid.

Veelvoorkomende oorzaken van oorinfecties bij honden

Onderzoek gepubliceerd in Veterinary Dermatology toonde aan dat bacteriën en gist — vaak in combinatie — verantwoordelijk zijn voor de meerderheid van oorinfecties bij honden. De meest geïsoleerde bacteriën zijn onder meer Staphylococcus pseudintermedius, Pseudomonas aeruginosa en Proteus mirabilis. De gist Malassezia pachydermatis is ook uiterst gangbaar en veroorzaakt een kenmerkend muffig, donker vocht.

Allergiën zijn vaak de onderliggende oorzaak. Omgevingsallergieën allergiën (atopie) en voedselallergiën creëren een ontstoken gehoorkanaalomgeving die ideaal is voor microbische overgroei. Honden met onbeheerste allergiën gaan regelmatig in en uit oorinfecties totdat de allergie zelf wordt aangepakt. OorGuide">mijten (Otodectes cynotis) zijn een ander oorzaak, vaker voorkomend bij puppy's en honden met buitenblootstelling; zij produceren een donker, koffiedik-achtig afval. Vreemde voorwerpen zoals grassprieten, vocht dat na zwemmen is vastgelopen, en hormonale aandoeningen zoals hypothyroïdie kunnen allemaal een hond vatbaar maken voor oorinfecties. Overtollig vocht — of van badderen, zwemmen of hoge luchtvochtigheid — verzwakt de gehoorkanaalvoering en verstoort de natuurlijke afweer.

Symptomen herkennen

Honden kunnen je niet vertellen dat hun oor pijn doet, maar hun gedrag maakt het duidelijk. De meest voorkomende symptomen zijn:

• Hoofd schudden herhaaldelijk, vooral na het wakker worden
• Aan het oor krabben met een achterpoot of het hoofd tegen meubels wrijven
• Onaangename geur uit het oor — vaak gistachtig, zuur of bedorven
• Zichtbare afscheiding die geel, bruin, zwart of bloederig kan zijn
• Roodheid en zwelling van de oorflap of zichtbare kanaalaperting
• Pijn bij aanraking — uw hond kan piepen of wegtrekken wanneer u het oor aanraakt
• Hoofd kantelen naar één kant (wijst op diepere betrokkenheid)
• Evenwichtsverlies of coördinatiestoornissen (noodgeval — zoek onmiddellijk hulp)

Hoe dierenartsen oorinfecties diagnosticeren

Een goed diagnose begint met een otoscopisch onderzoek van het gehoorkanaal, waarmee de dierenarts het trommelvlies kan visualiseren en kan beoordelen hoe diep de infectie zich heeft verspreid. Een monster van het oorvocht wordt doorgaans genomen en onder een microscoop onderzocht — deze cytologie onthult of bacteriën of gist (of beide) aanwezig zijn en in welke verhouding. Voor chronische of behandelingsresistente infecties kan de dierenarts een kweekmiddel naar een laboratorium sturen om het exacte organisme te identificeren en bepalen welke antibiotica doeltreffend zijn. Als betrokkenheid van het middenoor wordt vermoed, kunnen beeldvormingstechnieken zoals röntgenfoto's of CT-scans worden aanbevolen.

Behandelingsopties

Behandeling hangt volledig af van het type, de ernst en de onderliggende oorzaak. Voor de meeste gevallen van otitis externa schrijft de dierenarts een topisch medicijn voor — meestal oordruppels die een antibioticum (ter bestrijding van bacteriën), een schimmelwerend middel (tegen gist) en een corticosteroïde (ter vermindering van ontstekingen) bevatten. Deze worden doorgaans eenmaal of tweemaal daags gedurende 7-14 dagen aangebracht. Ernstige infecties, of die het middenoor betreffen, kunnen systemische orale antibiotica gedurende vier tot acht weken vereisen.

Als een onderliggende allergie wordt geïdentificeerd, is het beheren van die aandoening van cruciaal belang om recidief te voorkomen. Een hond die elke twee maanden terugkomt bij de dierenarts met een oorinfectie heeft vrijwel zeker een onbehandelde allergische aandoening. Uw dierenarts kan een eliminatiedieëtproef, allergietesten of receptgeneesmiddelen zoals oclacitinib of lokivetmab aanbevelen om de ontstekingsreactie onder controle te houden. Als oormijtjes de schuldige zijn, is een enkele dosis mijtenspecifieke behandeling (zoals selamectine of milbemycine) meestal kuratie.

Hoe je de oren van je hond thuis schoon te maken

Oorschoonmaak is een belangrijk onderdeel van preventie