Hartziekte bij Cavalier King Charles Spaniëls
Myxomateuze mitralisklep ziekte, bekend als MMVD, komt zo vaak voor bij Cavalier King Charles Spaniëls dat het ras centraal staat in veterinair-cardiologisch onderzoek wereldwijd. Onderzoeken suggereren dat vrijwel alle Cavaliers enige mate van mitralisklep ziekte zullen ontwikkelen als zij lang genoeg leven, waarbij veel vroege veranderingen vertonen wanneer zij de middelbare leeftijd bereiken. Voor eigenaren van dit geliefde ras is het begrijpen hoe de aandoening voortschrijdt, het herkennen van vroege tekenen en weten wanneer dierenartshulp nodig is, allemaal essentieel om een Cavalier de best mogelijke kwaliteit van leven te geven.
Hoe Mitralisklep Ziekte Zich Ontwikkelt
De mitralisklep bevindt zich tussen de linker atrium en de linker ventrikel van het hart. De functie ervan is ervoor te zorgen dat bloed in één richting stroomt — van het atrium naar de ventrikel tijdens het vullen, en niet terug wanneer de ventrikel samentrekt. Bij MMVD verdikken en vervormen de kleptakventielen geleidelijk door opstapeling van abnormaal weefsel. Na verloop van tijd sluit de klep niet meer goed, waardoor bloed terug kan lekken — een aandoening bekend als mitralisinsufficiëntie.
Deze terugstroom dwingt het hart harder te werken om adequate circulatie in stand te houden. Aanvankelijk compenseert het hart door vergroting, vooral van de linker atrium en linker ventrikel. Naarmate de ziekte voortschrijdt, falen deze compensatiemechanismen uiteindelijk, vocht hoopt zich op in de longen, en de hond ontwikkelt congestief hartfalen.
Het Stagingsysteem
Het American College of Veterinary Internal Medicine (ACVIM) heeft consensus-richtlijnen voor het bepalen van het stadium van MMVD gepubliceerd die veel gebruikt worden in dierenartspraktijken:
- Stadium A — rassen met hoog risico maar zonder detecteerbaar hartsouffle
- Stadium B1 — er is een hartsouffle aanwezig maar het hart is nog niet vergroot
- Stadium B2 — er is een hartsouffle aanwezig en cardiale vergroting wordt bevestigd door beeldvorming
- Stadium C — congestief hartfalen, momenteel of eerder onder behandeling
- Stadium D — congestief hartfalen refractair tegen standaardbehandeling
Dit stagingsysteem is niet alleen academisch — het leidt direct de behandelbeslissingen. Honden in Stadium B2, bijvoorbeeld, profiteren nu van specifiek medicijn dat de vooruitgang naar hartfalen vertraagt, op basis van belangrijke klinische onderzoeksgegevens.
Vroege Waarschuwingstekenen om op Letten
Een van de belangrijkste dingen om te begrijpen over MMVD is dat honden in Stadium B1 of zelfs B2 kunnen zijn zonder duidelijke symptomen thuis. Het hart compenseert, en de hond kan volkomen normaal lijken. Dit is waarom regelmatige dierenartse auscultatie zo belangrijk is — een hartsouffle kan via een stethoscoop worden opgemerkt lang voordat de hond klinische tekenen vertoont.
Naarmate de ziekte naar Stadium C voortschrijdt, beginnen tekenen doorgaans naar voren te komen. Deze omvatten:
- Een nieuw of erger wordend hoesten, vooral 's nachts of nadat de hond is gaan liggen — dit gebeurt omdat vocht in de longen ophoopt en erger wordt wanneer de hond horizontaal ligt
- Verhoogde ademhalingsfrequentie in rust — het tellen van ademhalingen per minuut terwijl de hond slaapt is een van de gevoeligste vroege indicatoren van vochtophoping
- Minder tolerantie voor beweging of sneller moe worden op wandelingen
- Verminderde eetlust of onverklaarde gewichtsverlies
- Buikdistensie in sommige gevallen, door vochtverzameling in de buik
- Flauwtevallen of instorten, wat kan optreden door verminderd hartminuutvolume
De Ademhalingsfrequentie in Rust
Het monitoren van de ademhalingsfrequentie in rust thuis is een hoeksteen geworden van eigenaar-geleide monitoring voor honden met bekende MMVD. Een gezonde hond in rust ademt doorgaans 15 tot 30 keer per minuut. Een consistente snelheid boven de 30 ademhalingen per minuut, of een opmerkelijke toename ten opzichte van de persoonlijke baseline van de hond, rechtvaardigt onmiddellijk dierenartse contact omdat het kan wijzen op vroege ontwikkeling van longödem.
Verschillende smartphone-applicaties zijn ontwikkeld om eigenaren te helpen de ademhalingsfrequentie van hun hond in rust te tellen en in de loop der tijd bij te houden. Dit eenvoudige, gratis monitoringinstrument kan echte levens redden door vroeger ingrijpen uit te lokken.
Diagnose en Monitoring
Zodra een hartsouffle wordt opgemerkt, zal uw dierenarts doorgaans verder onderzoek aanraden. Borstfoto's stellen beoordeling van hartgrootte mogelijk en kunnen vocht in de longen opsporen. Echocardiografie — een ultrasound van het hart — verschaft gedetailleerde informatie over kleptfunctie, de mate van insufficiëntie en afmetingen van hartkamers. Deze metingen worden gebruikt om de ziekte nauwkeurig in te delen en behandelbeslissingen te informeren.
Cavaliers met MMVD vereisen regelmatige monitoring, doorgaans om de zes tot twaalf maanden afhankelijk van hun stadium. Veranderingen in hartsouffle intensiteit of nieuwe klinische tekenen zouden een controle rechtvaardigen buiten geplande afspraken.
Behandeling en Medicatie
De EPIC-studie, gepubliceerd in 2016, leverde sterk bewijs dat behandeling met pimobendan in Stadium B2 het ontstaan van congestief hartfalen aanzienlijk vertraagde. Dit was een belangrijk bevinding voor Cavalier-eigenaren en heeft de standaardbehandeling in het hele dierenartsberoep veranderd. Honden in Stadium B2 — bevestigd door echocardiografie — krijgen nu routinematig pimobendan voorgeschreven, zelfs zonder symptomen.
Zodra een hond Stadium C bereikt, bestaat behandeling doorgaans uit een combinatie van pimobendan, diuretica zoals furosemide om vochtophoping te verminderen, en ACE-inhibitoren. Sommige honden hebben aanvullende medicatie nodig, afhankelijk van hun respons. Met passende behandeling kunnen veel honden met Stadium C-ziekte worden gestabiliseerd en maanden tot jaren op een goed kwaliteitsniveau worden onderhouden.
Het Cavalier Health Fokprotocol
De organisatie Cavalier Health heeft een cardiaal fokprotocol ontwikkeld gericht op het verminderen van de prevalentie van vroeg optredende MMVD in het ras. Het protocol beveelt aan dat fokdieren minstens 2,5 jaar oud moeten zijn en vrij van een hartsouffle op het moment van paren, en dat beide ouders
```